Sofa salonowa / kanapa w stylu wczesnego neorokoka / Ludwika Filipa (stanowiąca element większego garnituru salonowego).

Zwięzła, profilowana rama z litego drewna orzechowego (lub mahoniu) o ciepłej, orzechowo-kasztanowej barwie z widocznym rysunkiem usłojenia i delikatną patyną politury; wysokie, tapicerowane oparcie o falistym konturze w typie trójdzielnego grzbietu (dos d'âne) z profilowaną drewnianą listwą zwieńczenia, przechodzące płynnie w zaoblone, tapicerowane boki; czoła podłokietników zaakcentowane esowatymi ramiakami ze ślimacznicowym zwieńczeniem; szerokie, jednolicie tapicerowane i sprężynowane siedzisko o lekko wypukłym froncie, wykończone wzdłuż dolnej krawędzi drewnianej ramy dekoracyjną taśmą pasmanteryjną oraz gęstym sznurem metalowych ćwieków; w komplecie owalna poduszka lędźwiowa w tym samym materiale; obicie z tkaniny żakardowej o drobnym, geometryczno-roślinnym mikrowzorze w tonacji ciepłej terakoty i ugrowego beżu; podstawa wsparta na czterech nóżkach: przednie profilowane w łagodny kabriol (cabriole), tylne szablaste, mocno odchylone ku tyłowi; stelaż stabilny, konstrukcyjnie zwarty, z naturalnymi przetarciami powłoki politury na krawędziach ramy i nóg, tapicerka czysta, w bardzo dobrym stanie zachowania.